ژاپنی‌ها دهه‌هاست که شاسی بلند‌های پر فروشی می‌سازند. هرچند که از لحاظ عملکرد شاسی بلند‌هایشان هیچ گاه در حد و اندازه‌های همتایان اروپایی خود نبوده اند، اما همیشه آن قدری ارزان و با کیفیت بوده‌اند که بتوانند فروش بسیاری خوبی را در سراسر دنیا تجربه کنند. تویوتا راو۴، تویوتا هایلندر، نیسان روگ و هوندا سی‌ آر وی(CRV) همگی از شاسی بلند‌های پر فروش در جهان هستند.
به جز خودرو‌های شاسی بلند، ژاپنی‌ها در ساخت خودرو‌های برقی و هیبریدی نیز تخصص خاصی دارند. فروش بالای نیسان لیف به عنوان یک خودروی برقی و تویوتا پریوس به عنوان یک خودروی هیبریدی گواه این مدعی است. اما آیا ژاپنی‌ها در ساخت ترکیب این دو حالت یعنی شاسی بلند برقی یا هیبریدی نیز متبحر هستند؟ 

میتوسوبیشی اوتلندر پلاگین هیبریدی

تویوتا پریوس یکی از محصولاتی بود که موفقیت بزرگی را با فروش بالای خود برای تویوتا به همراه آورد. خودرویی با تکنولوژی روز دنیا و بسیار خوش ساخت که به لطف هیبریدی بودن، مصرف بنزین بسیار پایینی دارد. شاید طراحی این خودرو به مذاق بسیاری از افراد خوش نیاید اما به هر حال صرفه‌جویی در هزینه‌هایی که با این خودرو بوجود می‌‌آید باعث می‌شود به یکی از گزینه‌های اصلی بسیاری از خریداران تبدیل شود. تویوتا طیف گسترده‌ای از محصولات هیبریدی مانند راو۴ هیبریدی و کمری هیبریدی در محصولات خود دارد که همگی در نوع خود خودروهای کم نظیری هستند. اما مشکلی که تمام محصولات هیبریدی به خصوص شاسی بلند پر فروش هیبریدی تویوتا یعنی راو۴ دارد این است که قسمت برقی این خودرو‌ها صرفا در راستای کاهش مصرف سوخت این خودرو عمل می‌کند و نه بیشتر. این موضوع در حالی است از یک یا چند موتور الکتریکی در یک خودرو می‌توان استفاده‌های بیشماری کرد. نظیر آن چه که میتوسوبیشی اوتلندر پلاگین هیبریدی انجام می‌دهد.

میتوسوبیشی اوتلندر پلاگین هیبریدی یکی از معدود خودرو‌های میتسوبیشی است که به واقع یک خودروی مدرن و به روز است و به همین سبب هم یکی از پر فروش ترین خودرو‌های پلاگین هیبرید در اروپا است. این خودرو با ظاهری تقریبا جذاب و تکنولوژی خلاقانه‌ی خود توانسته است کاری که تویوتا با پریوس انجام دهد را یک بار دیگر این بار در قالب یک خودروی شاسی بلند انجام دهد. اوتلندر پلاگین بیش از آن که از موتورهای برقی خود در راستای کاهش مصرف سوخت بهره ببرد، به منظور افزایش قبلیت‌های دینامیکی و آفرود استفاده می‌کند. 

طراحی و امکانات

شاید طراحی جایی باشد که تقریبا تمام خودرو‌های ژاپنی در آن مشکل دارند. سال‌های سال است که در ژاپن یک خودروی به معنی کلمه زیبا طراحی نشده است. اکثر خودرو‌های ژاپنی در نهایت می‌توانند طراحی‌های متناسبی را مانند بعضی از محصولات لکسوس داشته باشند و هنگامی که کار به جذابیت و زیبایی می‌رسد هیچ حرفی برای گفتن ندارند. محصولات نیسان غالبا ظاهری بسیار آشفته و پر جزئیات دارند که نه تنها در نگاه اول جذاب به نظر نمی‌رسند بلکه در ادامه هم نمی‌توانند نظر افراد را به خود جلب کنند. تویوتا و زیر مجموعه‌هایش هم با این که طراحی‌های به نسبت بهتری دارند اما باز نمی‌شود خودرو‌های این برند را جذاب دانست. وضعیت برای هوندا هم به این صورت است که با این که ظاهر خودرو‌های این برند ساده است اما تناسب اروپایی و خطوط ایتالیایی در محصولات آن به چشم نمی‌خورد. نمی‌شود گفت که اوضاع برای میتسوبیشی بهتر است اما در کل طراحی خارجی خودرو‌های این برند را می‌توان قابل قبول دانست. هرچند که در بسیاری از موارد خودرو‌های این برند هم دارای طراحی‌های خسته کننده و آشفته هستند. 

نمای جلوی اوتلندر دارای چندین منفذ برای ورود هوا است که توسط تعداد زیادی نوار کرومی منظم شده‌اند. شاخص ترین قسمت جلو پنجره‌ی این خودرو دو نوار کرومی پهن به شکل حرف سی انگلیسی بر عکس هستند که در دو طرف قسمت جلویی آن قرار دارند و نمای جانبی خودرو نیز کشیده می‌شوند. چراغ‌های خوش گرافیک اوتلندر نیز در قسمت بالایی همین نوار‌های کرومی قرار دارند. در کل نمای جلویی اوتلندر حس و حال یک خودروی پلاگین را به شما القا نمی‌کند و تفاوت خاصی را با خودرو‌های معمول و حتی نسخه‌های غیر پلاگین اوتلندر ندارد.

در قسمت جانبی باز هم همان نوار پهن کرومی سی شکل است که خودنمایی می‌کند. طراحی قسمت جانبی این خودرو ساده و زیبا است و به جز نوار سی شکل یک خط ساده‌ی افقی حجم دار در سرتاسر این نما به چشم می‌خورد که ظاهری شکیل را به این قسمت از خودرو بخشیده است.

قسمت عقب این خودرو هم ساده و به دور از هرگونه آشفتگی طراحی شده است و حس خوبی را بیننده القا می‌کند. در این قسمت هم یک نوار پهن کرومی به شکل حرف سی وجود دارد که دو چراق با گرافیک آن را به هم متصل می‌کند. در کل طراحی اوتلندر به هیچ وجه نازیبا نیست و همان حس و حال هیجان انگیز و جذاب لنسر را به شما القا می‌کند. یکی از وجوه تمایز اوتلندر پلاگین با سایر مدل‌ها این است که حروف PHEV در جای جای بدنه‌ی آن قرار دارد. 

کابین اوتلندر بسیار قدیمی به نظر می‌رسد و هیچ شباهتی به یک خودروی مدرنی که در سال ۲۰۱۸ تولید می‌شود را ندارد. اما این موضوع به این معنی نیست که ادوات آن قدیمی و بلا استفاده هستند، بلکه بالعکس تمام ادوات و قطعات ایم کابین به خوبی طراحی شده اند و از کیفیت ساخت قابل قبولی برخوردارند. تنها از لحاظ ظاهری است که این کابین قدیمی به نظر می‌رسد. ماده اصلی سازنده‌ی این کابین پلاستیک نرم است که حس تقریبا خوبی را به شما القا می‌کند و در برخی قسمت‌های آن نیز نوار‌های فلزی براق هم به چشم می‌خورند. نکته‌ی عجیبی که راجع به صفحه نمایش سیستم اطلاعاتی و سرگرمی این خودرو وجود دارد این است که از سیستم ناوبری ماهواره‌ای پشتیبانی نمی‌کند. البته با توجه به پشتیبانی از اپل کار پلی و اندروید اتو این مشکل تا حد زیادی قابل چشم پوشی است.

کنسول میانی اوتلندر یک دسته دنده‌ی جوی استیک مانند را در خود جای داده است که در قسمت پایینی آن نیز کلید‌های مخصوص تنظیمات موتور‌های الکتریکی آن قرار دارد. کابین اوتلندر در کل ساده و کاربردی است. بر عکس اوتلندر غیر پلاگین این نسخه تنها دو ردیف صندلی دارد و در واقع به دلیل وجود باتری دیگر جایی برای قرار دادن صندلی ردیف سوم در این خودرو باقی نمانده است. کابین این خودرو برای چهار نفر بسایر بزرگ و جادار است و همین طور صندوق بار آن نیز از فضای ۴۶۳ لیتری برخوردار است و وجود باتری‌ها برای آن مشکلی را بوجود نیاورده است. هرچند کابین آن به اندازه‌ی پریوس حس مدرن بودن را به شما القا نمی‌کند و در کل کمی سنتی به نظر می‌رسد اما در مجموع قابل قبول و کاربردی است. در کل اتاق این میتسوبیشی هرچند که حس کیفیت را به خوبی منتقل نمی‌کند، با کیفیت است و شما را بدون مشکل خاصی تا حداقل ۵ سال همراهی خواهد کرد.  
از دیگر امکانات اوتلندر پلاگین می‌توان به گرم کن صندلی‌های جلو، رادیوی ماهواره‌ای، سیستم صوتی با ۹ اسپیکر، گرم کن فرمان، شوینده چراغ‌های جلو، سانروف، در برقی صندوق عقب، تهویه مطبوع دو کاناله و تصفیه هوا  اشاره کرد. 

قوای فنی

سیستم حرکتی اوتلندر کمی پیچیده به نظر می‌رسد. به این ترتیب که یک موتور بنزینی در این خودرو قرار دارد که به یک ژنراتور ۷۰ کیلو‌واتی متصل است که این ژنراتور وظیفه‌ی شارژ کردن باتری‌های سیستم هیبریدی اوتلندر را بر عهده دارد. به کمک این باتری‌ها دو موتور الکتریکی اوتلندر به حرکت در‌می‌آیند که هر یک بر روی یک محور قرار دارند. خود موتور بنزینی نیز البته در مواقع لزوم نیروی خود را از طریق یک جعبه دنده‌ی سی‌وی‌تی به چرخ‌های جلو منتقل می‌کند. با توجه به این که وظیفه اصلی پیشرانه بنزینی این خودرو در واقع شارژ کردن باتری ها است دور موتور این خودرو به این صورت نیست که ارتباط مستقیمی با سرعت خودرو داشته باشد. چرا که وظیفه‌ی اصلی به حرکت درآوردن محور‌های این خودرو در واقع به عهده‌ی موتور‌های الکتریکی آن است. پیشرانه‌ی بنزینی اوتلندر هیبریدی در نسخه‌ی ۲۰۱۸ یک موتور ۲ لیتری است که ۱۱۷ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. موتور‌های برقی آن هم هر یک دارای قدرت ۸۲ اسب بخار هستند با این تفاوت که گشتاور موتوری که بر روی محور عقب قرار دارد ۱۹۵ نیوتون متر است که ۵۸ نیوتون متر از موتور جلو بیشتر است. اوتلندر پلاگین در مجموع می‌تواند حدود۲۰۰ اسب بخار قدرت را در اختیار راننده‌ی خود قرار دهد که کاملا به نسبت رقبای خود(داخل ایران) از این حیث برتر است(حداقل بر روی کاغذ). این خودرو بر عکس اکثر خودرو‌های هیبریدی بازار ما یک خودروی پلاگین است، بدین معنی که شما می‌توانید آن را همانند یک وسیله‌ی الکترونیکی به برق بزنید و شارژ کنید.

زمان شارژ کامل باتری‌های اوتلندر بین ۱۲تا۳.۵ ساعت(بسته به توان شارژر) است. خوشبختانه این خودرو دارای دو پورت شارژ است و با استفاده‌ از پورت شارژ سریع آن این زمان به ۲۵ دقیقه برای ۸۰ درصد شارژ شدن کاهش پیدا می‌کند. اگر قصد داشته باشید تا تنها با استفاده از باتری‌های اوتلندر به رانندگی بپردازید این خودرو شما را تا مسافتی حدود ۵۰ کیلومتر همراهی می‌کند که با توجه به شاسی بلند بودنش رقم قابل توجهی است. میتسوبیشی البته به این اعداد ارقام قانع نبوده و خودروی پلاگین محبوب خود را در سال ۲۰۱۹ با موتور بنزینی و الکتریکی قوی‌تری راهی بازار کرده است. مصرف تریکیبی اوتلندر پلاگین ۱.۸ لیتر در صد کیلومتر اعلام شده است که با توجه به وزن ۱۸۴۵ کیلوگرمی آن و این موضوع که یک خودروی شاسی بلند است رقم بسیار قابل توجهی است. البته وزن ۱.۸تنی این خودرو خودش را در شتابگیری به خوبی نشان می‌دهد چرا که اوتلندر به هیچ وجه خودروی چابکی نیست و ۱۱ ثانیه طول می‌کشد تا سرعت خود را به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند که ۱.۶ ثانیه از اوتلندر ۶ سیلندر کندتر است. 

سیستم تعلیق این خودرو یک سیستم استاندارد است اما در مجموع عملکرد آن قابل قبول است. از لحاظ ایمنی هم اوتلندر پلاگین دارای ۷ ایربگ، سیستم کنترل پایداری فعال، سیستم کنترل کشش و سیستم کمکی حرکت در سراشیبی که برای این کلاس خودرو کافی به نظر می‌رسد. 

کلام آخر

میتسوبیشی اوتلندر پلاگین هیبرید یک خودروی بی عیب و نقص نیست و در واقع نکات زیادی راجع‌به آن وجود دارند که نیاز به بهبود دارند. از جمله قوای پیشرانه، سیستم اطلاعاتی و سرگرمی، طراحی داخلی (و خارجی) و همین طور کیفیت مواد سازنده‌ی اتاق آن. این موضوع غیر قابل انکار است که اوتلندر پلاگین در قلب خود پکیج خلاقانه‌ای از تکنولوژی و مهندسی را دارد. اما در عمل نمی‌تواند به خوبی از تمام پتانسیل فنی خود بهره ببرد. این خودرو در اروپا، قاره‌ی سبز بسیار پر فروش است به دو دلیل: یکی این که یک خودروی هیبریدی و پلاگین است که هم کم مصرف است و هم به دلیل بخشودگی مالیاتی، از لحاظ مالی بسیار برای افراد جذلب خواهد بود و دیگر این که تنها خودروی نوع خود است، یک خودروی شاسی بلند پلاگین هیبریدی. در ایران اما شرایط  برای این  ژاپنی کمی متفاوت است. این درست که ایرانی‌ها به خودرو‌های شاسی بلند علاقمند هستند، ولی آیا می‌توانند با کند بودن و ظاهر قدیمی اوتلندر هم کنار بیایند؟ با توجه به این که اوتلندر در کلاسی قرار می‌گیرد که خودرو‌های مدرنی نظیر تویوتا راو۴، هیوندای سانتافه، کیا سورنتو، رنو کولئوس و نیسان اکس تریل قرار دارند که انواع و اقسام امکانات رفاهی ضروری و غیر ضروری را دارند، آیا بازار روی خوشی به آن نشان می‌دهد(به خصوص که خریدار ایرانی برای آپشن‌های خودرو اهمیت ویژه‌ای قائل می‌شود)؟ در جواب این سوال باید بگوییم که هم بله و هم خیر. بله به این دلیل که اوتلندر یک میتسوبیشی است و ما ایرانی‌ها با خودرو‌های آن نظیر لنسر و پاجرو خاطره‌های خوشی داریم و دیگر این که ممکن است بنزین به قدری گران شود که حتی کسی هم که چند صد میلیون پول بابت خودروی خود می‌دهد نگران مصرف سوخت آن شود. خیر هم به این دلیل که خودرو‌های مشابه اوتلندر پلاگین همگی از هر نظر به جز مصرف سوخت نسبت به آن برتری فاحشی دارند. در مجموع میتسوبیشی اوتلندر پلاگین هیبریدی خودرویی است که بیش از آن که یک خودروی تمام و کمال باشد یک ایده و یک تکنولوژي تمام و کمال است که ما را به آینده‌ی خودرو‌های برقی امیدوارتر می‌کند.