اگر نگاهی به جدیدترین سوپر اسپرت‌های حال حاضر دنیا بیاندازید متوجه خواهید شد که دیگر این خودروها سازه‌های مکانیکی ساده‌ی گذشته نیستند. بسیاری از این خودروها دیگر از بنزین به عنوان تنها منبع انرژی استفاده نمی‌کنند و در کنار این سیال فسیلی از انرژی الکتریکی هم استفاده می‌کنند. مک لارن پی ۱، فراری لافراری و پورشه ۹۱۸ سه ابر خودرویی هستند که هر سه در کنار موتور بنزینی خود از سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته و باتری‌های حجیم برای افزایش قدرت و بهبود عملکرد استفاده می‌کنند. البته کار برای این ابر خودروها به همین جا ختم نمی‌شود چرا که بعضی از این خودروها مانند ریماک سی ۲ صرفا توسط باتری‌ها تغذیه می‌شوند و در قلب آن‌ها هیچ خبری از سیلندر و پیستون نیست. در طرف دیگر بسیاری از خودروهای اسپرت مدرن هم برای افزایش قوای پیشرانه به استفا ده از توربو شارژر روی آورده‌اند، نظیر پیشرانه‌ی توئین توربوی مرسدس آ ام گ و یا پیشرانه‌ی کواد توربوی بوگاتی.

با همه‌ی این اوصاف آیا می‌توان گفت که زمان خودروهای کلاسیکی همچمون فراری ۸۱۲ و یا لامبورگینی آونتادرو که صرفا با ۱۲ سیلندر خود بدون هیچ باتری حجیم و یا موتور و الکتریکی و بدون هیچ گونه توربو شارژر و یا سوپر شارژری چند صد اسب بخار را به چرخ‌ها منتقل می‌کنند به پایان رسیده است؟ در جواب باید بگوییم که احتمالا همین طور است. با توجه به محدودیت‌های سفت و سختی که قوانین برای خودروهای فسیلی بوجود آورده‌اند خیلی بعید به نظر می‌رسد که شاهد تولید این خودروها در آینده باشیم. با این حساب می‌توانیم بگوییم که دو سوپر اسپرت ایتالیایی ۸۱۲ و آونتادور آخرین بازمانده‌های نسل خود هستند.

لامبورگینی آونتادرو اس وی جی

لامبورگینی آونتادرو برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ تحویل مشتریان خود داده شد. این مدل جایگزینی برای مورسیلاگو به عنوان پرچمدار محصولات لامبورگینی محسوب می‌شد. درست مانند بسیاری از لامبورگینی‌ها نام آونتادرو هم از یک گاو جنگنده به همین نام گرفته شده است. طراحی بدنه‌ی آونتادور بیش از هر خودروی دیگری به لامبورگینی تولید محدود رونتون و البته خودروی کانسپت استوک (Estoque) شباهت دارد. این ایتالیایی اصیل حتی در ساده‌ترین نسخه‌ی خود هم قوی ترین لامبورگینی تاریخ محسوب می‌شود. مسئولان لامبورگینی در نظر داشتند تا تنها ۴۰۰۰ هزار دستگاه از آونتادرو تولید کنند اما حالا که در اواسط سال ۲۰۱۹ میلادی هستیم فروش این خودرو ی بینظیر در آستانه‌ی ۱۰۰۰ دستگاه قرار دارد. آونتادرو در طی این سال‌ها در نسخه‌های متعددی تولید شده است. 

اولین آونتدور با کد ال پی ۷۰۰ شناخته می‌شود که نامش هیچ پسوندی ندارد و صرفا آونتادور نام دارد (این خودرو بین سال‌های ۲۰۱۱-۲۰۱۶ تولید شده است). پس این خودرو به آونتدور اس وی (سوپر ولوچه)  می‌رسیم که نسخه‌ی قوی تر و سبک تر همین خودرو محسوب می‌شود (سوپر ولوچه بین سال‌های ۲۰۱۵-۲۰۱۷ تولید شده است). از سال ۲۰۱۶ لامبورگینی خودروی پرچمدار خود را با نام آونتادور اس به تولید رساند. این خودرو به نسبت آونتادرو از لحاظ ظاهری و فنی مورد بهبودهای فراوانی قرار گرفته بود. مهم ترین این تغییرات شامل کاهش وزن، افزایش داون فورس به کمک آیرودینامیک بهتری، سیستم تعلیق جدید و هوشمند، افزایش نیروی پیشرانه و سیستم فرمان پذیری چهار چرخ می‌شوند. 
اما قوی ترین، سبک ترین و در یک کلام بهترین آونتادرو ساخته شده تا به امروز اس وی جی (Super Veloce Jota) نام دارد. این خودرو که با تمرکز بر طی کردن یک دور پیشت مسابقه طراحی شده است با وجود مجهز بودن به تمام تکنولوژی‌های لامبورگینی سبک تر از تمامی آونتادورهای دیگر است. به لطف به کارگیری گسترده‌ی فیبر کربن و البته تیتانیوم وزن این خودرو حدود ۵۰ کیلوگرم از آونتادور استاندارد کمتر است. این کاهش وزن در حالی است که آونتدور استاندارد به هیچ کدام از تکنولوژی‌های اس وی جی نظیر سیستم فرمان پذیری چهار چرخ و یا سیسان آیرودینامیک فعال لامبورگینی (ALA) مجهز نیست.

اس وی جی قوی ترین، سریع ترین و البته چابک ترین لامبورگینی تاریخ محسوب می‌شود. این خودرو نه تنها در مسیر مستقیم بلکه در پر پیچ و خم ترین مسیرهای ممکن هم کمتر رقیبی در دنیای خودروها دارد. در واقع این خودرو در یک مسیر پیچ در پیچ هیچ رقیبی را در دنیای خودرو‌های قابل راندن در خیابان ها ندارد. از نسخه‌ی کوپه‌ی این خودرو ۹۰۰ دستگاه و از رودستر آن ۸۰۰ دستگاه ساخته خواهد شد. به جر این دو مدل یک نسخه‌ی خاص به مناسبت سال تاسیس لامبورگینی (۱۹۶۳) هم وجود دارد که تنها در ۶۳ نسخه تولید خواهد شد. با جمع زدن این اعداد متوجه خواهیم شد که تنها ۱۷۶۳ دستگاه از آخرین آونتادرو دوست داشتنی و خشن تولید خواهد شد.

به جز خودروهای نام برده چند لامبورگینی دیگر هم بر اساس آونتادور ساخته شدند که مهم ترین آن‌ها وننو و چنتناریو هستند. وننو بر اساس آونتادور ساخته شده است و بیش از هر چیزی به ظاهر عجیب و غریب خاصش معروف است. از این خودرو که به مناسبت ۵۰ سالگی لامبورگینی ساخته شده است تنها ۱۴ دستگاه (۵ کوپه و ۹ رودستر) ساخته شده است. چنتناریو دیگر ابر خودروی لامبورگینی است که بر اساس آونتدور اس وی ساخته شده است. این خودرو بیشتر به منظرو تست کردن قابلیت‌های جدید برای لامبورگینی ساخته‌ شده است. به طور مثال این خودرو اولین لامبوگینی بوده است که به سیستم فرمان پذیری چهار چرخ مجهز بوده است. از این خودرو بسیار زیبا تنها ۴۰ نسخه (۲۰ کوپه و ۲۰ رودستر) تولید شده است.

طراحی

لامبورگینی به ویژه در سال‌های اخیر در طراحی صاحب سبکی خاص بوده است. طراحی خودروهای این کمپانی پر است از خطوط بسیار تیز و خشن به طوری که در ابتدای امر این طور به نظر می‌رسد که بدنه‌ی این خودرو بیش از حد شلوغ است. اما کافی است تا کمی به چهره‌ی این گاو خشمگین دقت کنید تا متوجه شوید که این شلوغی در کمال نظم اتفاق افتاده است.

آونتادور شاید از لحاظ طراحی آخرین خودروی لامبورگینی باشد که طراحی جسورانه و خشن لامبورگینی را به همراه دارد چرا که خودروهای پس از آونتادرو مانند هوراکان و یا اوروس  از لحاظ طراحی تفاوت‌های عمده‌ای را با آونتادور داشتند. این خودرو به وضوح بسیار رام شده تر از آونتادرو به نظر می‌رسند و دیگر خبری از طراحی پر المان و بینهایت با جزئیات آونتادرو در آن‌ها نیست.

طراحی خارجی

قسمت جلوی این خودرو تقریبا به صورت کامل توسط قطعات و صفحات مختلف سیستم آیرودینامیک این خودرو پوشانده شده است. در واقع برخی از این قسمت‌ها برای بهبود عملکرد خودرو متحرک هستند و بخشی از سیستم ای ال ای لامبورگینی هستند که لوگوی آن هم بر روی قسمت مرکزی اسپلیتر این خودرو حک شده است. بر روی کاپوت کوتاه این خودرو به جز چراغ‌های همیشگی خوش گرافیک این خودرو شاهد حضور چهار خروجی هوا هم هستیم. 

در نمای جانبی چیزی که بیش از همه جلب توجه می‌کند ورودی‌های هوای بسیار بزرگ این خودرو است که در قسمت انتهایی درها قرار گرفته اند. از این نما این خودرو به دلیل خطوط بسیار تیز بدنه‌اش شبیه به هواپیماهای جنگنده به نظر می‌رسد.
شاید خیچ قسمتی از این خودرو به پیچیدگی و پر جزئیاتی عقب آن نباشد. در پایین این قسمت دیفیوزر بسیار بزرگ این خودرو قرار گرفته است. در قسمت مرکزی این نما شاهد قرار گفتن اگزوز‌های دو گانه ی بسیار بزرگ و گرد آن هستیم کخ تا حد زیادی از بدنه‌ی خودرو خارج شده‌اند. و در آخر هم در بالاترین قسمت این نما به باله‌ی عقبی بسیار بزرگ و پهن این خودرو می‌رسیم. این باله به قدری بزرگ و پهن است که برای قرار دادن آن بر روی این قسمت از سه عدد پایه به جای دو تا استفاده کرده‌اند. در پایین این باله یک قسمت متحرک وجود دارد که بخشی از سیستم ای ال ای لامبورگینی است.

بی شک یکی از جذاب ترین نماهای این خودرو نمای از بالای آن است. اگر از بالا به این خودرو نگاهی بیاندازید متوجه خواهید شد که طراحان این خودرو حتی به زیبایی بصری اس وی جی حتی در این نما هم فکر کرده‌اند.. به طور مثال در موتور این خودرو با وجود یک قسمت شیشیه‌ای در قسمت مرکزی خود خود به تنهایی یک شاهکار طراحی محسوب می‌شود.

طراحی داخلی

کابین اس وی جی بیش از آن‌ که یک اتاق خودرو باشد یک کابین هواپیمای جنگنده است. این کابین هیچ شباهتی به سایر کابین‌های سوپر اسپرت‌ها ندارد. به طور مثال کنسول مرکزی این خودرو یک سطح شیب دار بسیار بزرگ است که شماری از کلیدهای مختلف را بر روی خود جای داده است. در میان این کلید‌ها البته کلید استارت خودرو از جذابیت ویژه‌ای برحوردار است. تنها نکته‌ی معمولی این کابین شکل دریچه‌های سیستم تهویه مطبوع آن است که درست مانند خودروهای معمول ارزان قیمت طراحی شده است و هیچ سنخیتی با سایر اجزای این کابین ندارد. 

صندلی‌های اس وی جی همان طور که از یک خودروی این چنینی بر می‌‌آید از فیبر کربن یک تکه ساخته شده است تا هم وزن کمتری داشته باشد و هم به خوبی بتواند از پس وظایف خود برآيد.

قوای فنی، سلطان نوربرگرینگ

آوانتادوری که در سال ۲۰۱۱ تحویل مشتریان داده شد از یک پیشرانه‌ی وی شکل ۱۲ سیلندر تنفس طبیعی بهره می‌برد که ۶.۵ لیتر حجم داشت. این پیشرانه در بالاترین دور خود یعنی ۸۲۵۰ قادر بود تا ۶۹۰ اسب بخار نیرو تولید کند. جداکثر گشتاور این پیشرانه‌ی ۲۳۵ کیلویی برابر بود با ۶۹۰ نیوتن متر. این خودرو از یک جعبه دنده‌ی فوق العاده سریع تک کلاچه‌ی ۷ سرعته‌ی ساخت گراتزیانو تراسمیسیونی (Graziano Trasmissioni) استفاده می‌کرد که با وجود تک کلاچه بون قادر بود تا در ۵۰ میلی ثانیه دنده را تعویض کند. سیسام چهار چرخ متجرک این خودرو هم ساخت شرکت سوئدی هالدکس ترکشن (Haldex Traction) بوده است. این خودرو به لطف انبوه تکنولوژی ها و پیشرانه‌ی قدرتمندش قادر بوده است تا در کمتر از ۳ ثانیه سرعت خود را به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند و حداکثر سرعت آن هم ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت است.

حدود ۸ سال از تولید این خودرو گذشته است و لامبورگینی در این سال‌ها چند بار اقدام به افزایش قدرت این پیشرانه کرده است. قدرت این پیشرانه‌ در مدل اس وی و اس به ترتیب برابر بوده است با ۷۴۰ و ۷۳۰ اسب بخار. اما مسئولان لامبورگینی هیچ گاه به این سطح از عملکرد و قدرت راضی نشدند و دست به بهبود این خودرو برای آخرین بار زدند تا نسخه‌ی اس وی جی متولد شود.

قدرت این پیشرانه به لطف بهبودهای فراوانی که بر روی آن صورت گرفت در اس وی جی به ۷۶۰ اسب بخار رسید. به لطف این پیشرانه‌ی قدرتمند و البته کاهش وزن شدید این خودرو نسبت به نسخه‌ی استاندارد این خودروبسیاز چابک تر و البته سریع تر از نسخه‌ی استاندارد شده است. این خودرو قادر است تا ظرف ۲.۸ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسدو فقط به ۵.۸ ثانیه دیگر زمان دارد تا به به سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد. 

البته این گاو خشمگین فقط در مسیر مستقیم سریع نیست. اس وس جی به لطف بهرمند بودن از سیستم پیشرفته‌ی ای ال ای و همچنین وزن کم قادر است تا یک دور پیست نوربرگرینگ را سریع تر از هر خودروی غیر مسابقه‌ای دیگری طی کند. زمان رسمی این خودرو در این پیست ۶:۴۴:۹۷ است که آن را در جایی بالاتر از پورشه ۹۱۱ جی تی ۲ آر اس، لامبورگینی هوراکان پرفورمانته، پورشه ۹۱۸ اسپایدر، دوج وایپر اس تی، نیسان جی تی آر نیسمو و مرسدس بنز جی تی آر قرار می‌دهد. اگر نگاهی دقیق به این لیست بیاندازیم متوجه می‌شویم که این خودرو به لطف پیشرانه‌ی تنفس طبیعی خود از ابر خودروی پورشه ۹۱۸ هیبریدی و مرسدس جی تی آر با پیشرانه‌ی توئین توربو سریع تر است. بنابراین می‌توانیم بگوییم که با وجود تمام پشرفت‌های صنعت خودرو در استفاده از موتورهای برقی، موتورهای برقی در کنار پیشرانه‌های احتراق داخلی و حتی پیشرانه‌ی توربو باز هم نتوانسته است تا بر مهندسی دقیق و بی نظیر ایتالیایی غلبه کند.

کلام آخر

به احتمال فراوان اس وی جی آخرین لامبورگینی خواهد بود به معنی واقعی یک لامبورگینی است. با توجه به کانسپت‌ جدید لامبورگینی که یک خودروی مجهز به پیکج باتری است و همچینین اوروس و هوراکان بعید به نظر می‌رسد که دیگر شاهد استفاده از پیشرانه‌ی تنفس طبیعی ۱۲ سیلندر در ظاهری بینهایت خاص باشیم. اس وی جی یادگار دوران طلایی خودروسازی و نهایت مهندسی این دوران است.