دانگ فنگ یکی از چهار کمپانی بزرگ دولتی چین است. این کمپانی در کنار حودروسازهای بزرگ چین مانند چانگان، فاو و سایک قرار می‌گیرد. این کمپانی که نزدیک به نیم قرن پیش، در سال ۱۹۶۹، تاسیس شده است در سال ۲۰۱۴ با تولید ۳.۵ میلیون خودرو موفق شد تا لقب دومین خودروساز بزرگ چین را به خود اختصاص دهد. اگر به سایت این کمپانی سری بزنید متوجه خواهید شد که این شرکت بسیار بزرگ و دولتی چینی ۵۸ خودروی مختلف تولید می‌کند. ۵۸ یک اشتباه تایپی نیست! این ۵۸ خودرو تقریبا در تمامی کلاس‌های ممکن نظیر سدان، هاچبک، کراس اوور، مینی ون، ام پی وی، پیک آپ، اتوبوس، و انواع اقسام کشنده و حتی جرثقیل تولید می‌شوند. البته کار برای خودروهای که توسط دانگ فنگ تولید می‌شوند به همین جا ختم نمی‌شود چرا که این خودروساز بزرگ (حداقل از نظر تیراژ) خودروهای کمپانی‌های دیگر مطرح و غیر مطرح دنیا را هم در چین تولید می‌کند. بزرگ ترین کمپانی‌هایی که خودروهای آنان در چین توسط دانگ فانگ تولید می‌شوند، هوندا، کیا، رنو، نیسان، و پی اس ای (پژو-سیتروئن) هستند. 
این همکاری نزدیک با خودروسازهای مطرح باعث شده است تا دانگ فنگ بتواند از دانش و کمک این خودروسازها در زمینه‌های مختلف استفاده کند.

اچ ۳۰ کراس، خودرویی قدیمی در پوسته‌ای چینی

ما در ایران عادت کرده‌ایم که سال‌های سال پلتفرم‌های بسیار بسیار قدیمی و ناکارآمد پژو را در شکل‌های مختلفی همچون سمند، سورن، دنا، پژو پارس، پژو ۲۰۷ (+۲۰۶)، و رانا ببینیم. در واقع شاید بتوانیم بگوییم که این پلتفرم‌ها با اغماض بسیار پلتفرم‌های چندان بدی نبودند اما باید توجه کنیم که از عمر آن‌ها چند دهه می‌گذرد. ذکر این نکته ضروری است که پیشرانه‌های خودروهای موجود هم چندان وضعیت بهتری نسبت به پلتفرم‌ها ندارند و آن‌ها هم قدیمی و نا کارآمد هستند.
هرچند که طراح اچ ۳۰ کراس ایران خودرو نیست اما این خودرو از جهات زیادی شبیه به یک خودروی ایران خودرو است. اچ ۳۰ کراس بر اساس یکی از پلتفرم‌های بسیار قدیمی پژو سیتروئن ایتفاده می‌کند که نزدیک ۲۰ سال پیش در خودروهایی مانند ۳۰۸ استفاده شده است. این پلتفرم قدیمی پس از تغییرات فراوان برای ساخت اچ ۳۰ کراس استفاده شده است. باید در نظر داشته باشیم که با وجود حضور کلمه‌ی کراس در اسم این خودرو ویژگی آفرود خاصی در این خودرو به چشم نمی‌خورد. به جز چند فلاپ پلاستیکی که به ظاهر خودرو هم آسیب زده است و یک باربند، این خودرو تفاوت خاصی با یک هاچبک ندارد. این خودرو به جز پلتفرم از یک پیشرانه‌ی به همان میزان قدیمی به عاریت گرفته شده از پژو سیتروئن هم استفاده می‌کند.

نکته‌ای که در این جا باید در نظر بگیریم این است که پژو سیتروئن یکی از بدترین و بی کیفیت ترین خودروسازهای اروپایی هستند که محصولات آن‌ها به جز چند استثنا، بسیار بی کیفیت و پر هزینه هستند. شاید این گروه خودروسازی فرانسوی در طول تاریخ خود هرزگاهی خودروهای خوبی هم ساخته باشند اما به صورت کلی استفاده از خودروهای آنان بیشتر در کشورهای جهان سوم رواج دارد. شاید بگویید با این حساب خودروهای پی اس ای برای بازار ایران مناسب هستند! باید بگوییم که در اروپا و کشورهای دیگر خودروسازهایی مانند اشکودا و داچیا هم هستند که خودروهایی به مراتب بهتر از پژو سیتروئن می‌سازند. این دو خودروساز به ترتیب زیر مجموعه‌ی فولکس واگن و رنو-نیسان هستند و در خودروهای خود از تکنولوژی برتر آلمانی و فرانسوی-ژاپنی استفاده می‌کنند که به نسبت پژو-سیتروئن بسیار بهتر هستند.

طراحی

هرچند که اچ ۳۰ کراس از نظر ظاهری در سطحی بالاتر به نسبت برخی دیگر از خودروهای چینی مانند ام وی ام ۵۳۰ قرار می‌گیرد اما باید در نظر داشته باشیم که طراحی خودرویی همچون ام وی ام ۵۳۰ یک فاجعه‌ی تمام عیار است. طراحی اچ ۳۰ کراس در سطحی پایین تر به نسبت محصولات قدیمی پژو مانند ۲۰۶ قرار می‌گیرد و در صورتی که آن را برخی از محصولات داخلی مانند دنا پلاس مقایسه کنیم این خودرو بسیار زشت به نظر می‌رسد. 
شاید تنها نقطه‌ی قوت طراحی این خودرو تناسب قابل قبول ابعاد آن باشد که این موضوع را هم باید به حساب پلتفرم پژو بگذاریم چرا که در غیر این صورت این خودرو هیچ حرفی برای گفتن از نظر ظاهری نداشت.

طراحی خارجی

کافیست یک نگاه به نمای جلویی این خودرو بیاندازید تا متوجه شوید که با خودرویی چینی طرف هستید چرا که مثل بسیاری از چینی‌ها لوگوی این خودرو چندان جذاب نیست. از لوگوی این خودرو که بگذریم باید بگوییم که دور تا دور بدنه‌ی این خودرو با فلاپ‌های پلاستیکی سیاه پوشیده شده است که چندان ظاهر جذابی به خودرو نبخشیده است. از دیگر نکات نمای جلوی این خودرو چراغ‌های نه چندان متناسب، پیچیده و غیر قابل درک آن است.

با وجود فلاپ‌های بسیار بزرگ و بد شکل در نمای جانبی باید بگوییم که این نما آن چنان هم بد نیست. در این نما می‌توان چشمه‌هایی از توانایی پژو در طراحی خودروهای هاچبک را دید که هنوز بارقه‌هایی از آن در این نما وجود دارد. البته  به جز فلاپ‌های سیاه این نما از عدم تناسب بین رینگ‌ و لاستیک‌های کوچک و گلگیرهای بزرگ هم رنج می‌برد. از دیگر نکات آزار دهنده‌ی این نما طراحی پنجره‌ی کوچک عقبی خودرو است که با هیچ کجای این خودرو هیچ گونه تناسبی ندارد.

اولین چیزی که در نمای پشتی این خودرو جلب توجه می‌کند شکل چراغ‌های عقب آن است. این چراغ‌ها به سان خودروهای ولوو تا روی ستون پیش رفته اند. البته ظرافت و دقت این شکل چراغ به هیچ وجه با ولووها قابل قیاس نیست. چراغ‌های عقب این خودرو در کل عجیب و بسیار بزرگ هستند. به جز این چراغ‌ها در نمای عقب باز هم با قطعات سیاه پلاستیکی بسیار بزرگ سر و کار داریم که باز هم به نمای این خودرو آسیب زده‌اند.
در کل اچ ۳۰ کراس طراحی بسیار سطح پایینی دارد. شاید این خودرو به نسبت برخی از خودروهای چینی کمی بهتر باشد اما در برابر محصولات فاو، چری و یا جیلی هیچ حرفی برای گفتن ندارد.

طراحی داخلی

فضای داخلی این خودرو به نسبت برخی از محصولا داخلی ایرانی مدرن است. اتاق این خودرو در کل چه به لحاظ کیفیت ساخت و چه به لحاظ طراحی در حد و اندازه‌های دنا است. این اتاق کیفیت ساخت نه چندان مطلوب و صندلی‌های نه چندان راحتی دارد. شاید تنها نکته‌ی مثبت این اتاق این موضوع باشد که فضای کافی را در اختیار سرنشینان عقب و جلوی خود قرار می‌دهد.
مهم ترین امکانات این اتقاق شامل سانروف، سیستم تهویه مطبوع اتوماتیک و سیستم سرگرمی و اطلاعاتی مجهز به بلوتوث و ناوبری هستند. همان طور که مشخص است از نظر امکانات رفاهی هم این خودرو درسطحی پایین‌تری از خودروهای داخلی مانند دنا پلاس قرار می‌گیرد.

قوای فنی

قبل از این که وارد جزئیات فنی اچ ۳۰ کراس شویم باید بگوییم که این خودرو حداقل در سال‌های اول پر بوده است از مشکلات عجیب و غریب فنی. از خاموش شدن پیشرانه در حین حرکت گرفته تا نشت آب از سقف آن. خیلی بعید به نظر می‌رسد که این مشکلات در نسخه‌های دیگر کشورها هم وجود داشته باشد، بنابراین می‌توان این طور نتیجه گرفت که کیفیت مونتاژ این خودرو حداقل در سال‌های اول چنگی به دل نمی‌زده است. البته با توجه به گزارش‌های بازار این خودرو می‌توانیم بگوییم که بسیاری از مشکلات این خودرو در ادامه برطرف شده‌اند و دیگر با یک فاجعه روبرو نیستیم. 

زیر کاپوت اچ ۳۰ کراس همان پیشرانه‌ی آشنای تی یو ۵ (TU5) آرمیده است. تی یو ۵ همان پیشرانه‌ای است که در دیگر خودروهای ایرانی مانند ۲۰۶ تیپ ۵، ۲۰۶ اس دی، رانا، و البته مدل‌های مشخصی از سمند و پژو پارس وجود دارد. این پیشرانه در واقع همان پیشرانه‌ای است که اولین بار در ایران در ۲۰۶ تیپ ۵ وجود داشت و ایرانی‌های این پیشرانه را با این خودرو می‌شناسند. تی یو ۵ یک پیشرانه‌ی ۱.۶ لیتری ۴ سیلندر و ۱۶ سوپاپ است. این موتور آشنا و قدیمی در این خودرو قادر است تا ۱۰۵ اسب بخار نیرو در دور ۵۷۵۰ و ۱۴۲ نیوتن متر گشتاور در دور ۴۰۰۰ تولید کند. 

در مورد این که آیا این پیشرانه برای اچ ۳۰ کراس موتور مناسبی است یا خیر نمی‌توان به طور قطع نظر داد. از نکات مثبت این پیشرانه این است که با توجه به حضور آن در سال‌های متمادی در ایران از نظر پیدا کردن قطعات و تعمیرکار هیچ مشکلی برای خریدار وجود ندارد و یا این که تی یو ۵ در کل پیشرانه‌ی بهتری به نسبت بسیاری از موتورهای دیگر در ایران است. نکات منفی این پیشرانه هم این است که این موتور بسیار قدیمی است و همچنین به نظر نمی‌رسد که از نظر توان چندان مناسب این خودرو باشد چرا که اچ ۳۰ کراس ۲۰۰ کیلوگرم از ۲۰۶ تیپ ۵ سنگین تر است. با این حساب هنگام رانندگی به نظر می‌رسد که سوار بر ۲۰۶ تیپ ۵ای هستید که به جز شما ۲ سرنشین دیگر هم دارد و همین موضوع به طور قطع بر روی عملکرد و شتاب گیری آن موثر خواهد بود. شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت اعلام شده برای این خودرو در سایت ایران خودرو ۱۲.۵ ثاینه است که حدود ۱ ثاینه به نسبت ۲۰۶ تیپ ۵ کند تر است. اما خیلی بعید به نظر می‌رسد که در دنیای واقعی بتوانید به این عدد دست پیدا کنید.

اگر نگاهی به جعبه دنده‌ی این خودرو بیاندازید متوجه می‌شوید که در این خودرو به جای جعبه دنده‌ی فاجعه بار ۲۰۵ تیپ ۶ و یا ۲۰۷ اتوماتیک که یک نسخه‌ی ۴ دنده‌ی سراسر مشکل و خرابی است از یک جعبه دنده‌ی ۴ دنده‌ی خودکار شاخت شرکت مشهور آیسین ژاپن استفاده شده است. هرچند که این جعبه دنده‌ی قدیمی و ۴ دنده است اما به نسبت سایر جعبه دنده‌های ۴ دنده‌ی خودرکار بازار، مانند آن چه بر روی ۲۰۶ و تندر ۹۰ استفاده شده است، عملکرد نرم تر، سریع تر و بسیار بهتری دارد. این جعبه دنده همچنین به حالت برف، سراشیبی و اسپرت هم مجهز است. در حالت برف خودرو از دنده‌ی دوم شروع به حرکت می‌کند و در حالت سراشیبی هم دنده‌ی خودرو بالا نمی‌رود تا خودرو به صورت ناخواسته شتاب نگیرد. با وجود قدیمی بودن این جعبه دنده به نسبت جعبه دنده‌هایی که بر روی خودروهای روز بازار استفاده می‌شود باید بگوییم که عملکرد آن قابل اتکاست و در کل یکی از نقاط قوت این خودرو محسوب می‌شود.

سواری این خودرو در کل به دلیل سیستم تعلیق نه چندان بد و پلتفرم پژو چندان بد نیست. به خاطر وجود جعبه دنده‌ی آیسین، این خودرو سواری نرم تر و روان تری به نسبت ساندرو دارد که جعبه دنده‌ی آن در هنگام حرکت کمی ضربه می‌زند. البته خیلی بعید به نظر می‌رسد که این خودرو در دراز مدت بتواند به خوبی ساندرو بماند، هرچه باشد ساندرو با وجود قدیمی بودن پیشرانه و جعبه دنده‌اش این موضوع را به ما اثبات کرده است که خودرویی بسیار کم هزینه است.

کلام آخر

اچ ۳۰ کراس ترکیبی از فناوری قدیمی و نه چندان خوب فرانسوی و فناوری قدیمی ژاپنی است که در ایران مونتاژ شده است. هرچند که این خودرو در ابتدای تولید خود بسیار بد و غیر قابل اعتماد بود اما در ادامه با اصلاحاتی که روی آن صورت گرفت و البته تبلیغات گسترده‌ی ایران خودرو توانست که جای خود را در بازار آشفته‌ی ایران پیدا کند. این خودرو در خوشبینانه ترین حالت یک ۲۰۶ سنگین و زشت است که کند تر است و جعبه دنده‌ی بهتری دارد اما این که خودرو بهتر از رقیب غیر ایران خودرویی خود یعنی ساندرو است، جواب ما منفی است. اچ ۳۰ کراس حتی اگر با بالاترین کیفیت ممکن هم مونتاژ شود در نهایت یک محصول چینی قدیمی و زشت است و نمی‌تواند حرف خاصی در مقابل ساندروی خوش ساخت داشته باشد. یکی دیگر از نکالت مثبت این خودرو این است که بر خلاف خودروهای سفید و سیاه دیگر این خودرو در رنگ‌های متنوعی به تولید می‌رسد که همین موضوع هم روی فروش به نسبت خوب آن در بازار تاثیر گذاشته است. البته باید بگوییم که با وجود تنوع رنگ قابل توجه این خودرو باز هم خریدار ایرانی رنگ سیاه و سفید آن را بیشتر می‌پسندد. دیلیل محبوبیت رنگ سیاه این خودرو را می‌توان تا حدودی به از بین بردن اثر فلاپ‌های بسیار بزرگ و سیاه آن دانست.