نقد و بررسی میتسوبیشی اوتلندر

شرکت خودرو سازی ژاپنی میتسوبیشی با طراحی یک خودرو جدید به بازارهای خودروهای کراس اوور (Crossover) جهان بازگشته است و قصد دارد که با تولید این خودرو بخشی از بازار خودروهای شاسی بلند و کراس اوور را که در حال حاضر از بازار بسیار خوبی در بین مردم برخوردار است، در اختیار بگیرد. این مدل که اوتلندر (Outlander) نام دارد، نمونه ایست که تمامی استانداردهای لازم برای خودروهای این کلاس را داشته اما هیچ چیز جدید و اضافه ای را به این سبک از خودروها اضافه نکرده است.
منتقدان بر این باورند با وجودیکه میتسوبیشی اوتلندر، امکانات و تجهیزات مناسبی دارد اما بسیاری از رقبای این خودرو نیز امکانات و ویژگی هایی مناسب تر و بهتری داشته و به همین دلیل این خودرو رقابت بسیار سختی را با بقیه خودروهای موجود در این کلاس خواهد داشت. اما ممکن است میتسوبیشی اوتلندر جذابیت هایی نیز برای خریداران داشته باشد. در این نوشته با بررسی دقیق این خودرو نقاط ضعف و قوت آن را بررسی می کنیم تا بتوانیم به درک مناسبی از قابلیت های این خودرو برسیم. این خودرو در چند مدل مختلف به بازارها ارائه می گردد. ارزان ترین مدل آن نمونه مجهز به پیشرانه 2.2 لیتری دیزل بوده که با کد GX2 مشخص شده است. کم هزینه ترین مدل نیز گونه GX3 است. سریع ترین نیز مدل GX2 بوده و محبوب ترین مدل نیز مدل GX3 این خودرو است.


طراحی داخلی کابین
طراحی داخلی کابین میتسوبیشی اوتلندر نسبت به نسل قبلی این خودرو پیشرفت زیادی داشته است. این طراحی موجب آن شده که فضای موجود در کابین میتسوبیشی اوتلندر بیشتر شده و حجم موجود در کابین در صورت خوابیده بودن تمامی صندلی ها به 1022 لیتر برسد. همه مدل های میتسوبیشی اوتلندر نسل جدید مجهز به سه ردیف صندلی شده است. به نظر بعضی منتقدان این صندلی ها راحتی کاملی ندارند اما در مجموع پر کردن تمامی صندلی ها با سرنشینان آن قدر ها هم سخت نبوده و سرنشینان از راحتی نسبی برخوردار خواهند بود.
صندلی ها از ارتفاع مناسبی برخوردار بوده و حس راحتی مناسبی را به سرنشینان القا می کنند. این ارتفاع بالای صندلی ها به راننده این قابلیت را داده که از زاویه دید بیشتری نسبت به جاده و محیط پیش رو برخوردار گردد. کیفیت ادوات و اجزای موجود در کابین نیز در مجموع پایین نبوده و این ابزار  ادوات به خوبی بر سر جای خود قرار گرفته اند. هرچند هیچ نقطه درخشان و چشمگیری که در مدل های جدید انتظار می رود، در آن وجود ندارد.


تجربه رانندگی
میتسوبیشی در مدل اوتلندر نسل جدید خود به مقدار زیادی از وزن خودرو کاسته و حرکت این خودرو بنا به اظهار بیشتر آزمایش کنندگان این خودرو، از چابکی بیشتری نسبت به نسل قبلی برخوردار شده است. به عقیده برخی از آزمایش کنندگان، سواری این خودرو اندکی سفت بوده ولی به هیچ عنوان حس ناراحتی را به راننده القا نمی کند. اما حرکت با این خودرو در سرعت های بالا نسبت به رقبای خود اندکی کند بوده و در این قسمت از آنها عقب خواهد افتاد.
سواری و هندلینگ میتسوبیشی اوتلندر با وجود اینکه در سطح عالی قرار ندارد اما از حداقل استانداردهای لازم برای یک خودرو در این کلاس بدنه برخوردار شده است. ترمز ها نیز قوی و مطمئن بوده اما سیستم فرمان آن هیچ اطلاعی را از سطح در حال حرکت به دستان راننده منتقل نمی کند. این مسئله، نکته ای نیست که بتوان از آن به عنوان یک نقطه ضعف نام برد اما برای کسانی که علاقنمد به حس راحتی کامل در رانندگی هستند، این مساله مشکل ساز نبوده و میتسوبیشی اوتلندر را به خودرویی مناسب آنها تبدیل می کند.


موتور و پیشرانه
جدا از یک موتور بنزینی که در گونه هیبریدی میتسوبیشی اوتلندر قابل نصب بوده، برای این خودرو تنها یک مدل موتور دیزلی در نظر گرفته شده است. در این خودرو در حالت استاندارد، قدرت تولیدی موتور به چهار چرخ منتقل شده و قابلیت انتخاب گیربکس دستی و اتوماتیک نیز برای آن وجود دارد. این موتور قدرت لازم را تولید کرده و وظایفی را که بر عهده آن گذاشته شده به خوبی انجام می دهد. مصرف سوخت در مدل مجهز به گیربکس دستی معادل 4.5 لیتر در هر 100 کیلومتر سیکل ترکیبی بوده که این رقم در مورد نمونه مجهز به جعبه دنده دستی بیشتر بوده و به رقم  4.8 لیتر در هر 100 کیلومتر خواهد رسید.
بیشتر آزمایش کنندگان رضایت بیشتر از گیربکس اتوماتیک این خودرو داشتند و عملکرد آن را نرم، سریع و ساده توصیف نمودند. موتور چهار سیلندر دیزلی این خودرو در هنگام شتاب گیری ها سریع اندکی پرصدا بوده اما در مجموع عملکرد آن نسبت به مدل نسل قبلی بهبود یافته است. البته بسیاری از خریداران گونه هیبریدی این خودرو را - که با نام Outlander PHEV شناخته می شود- ترجیح می دهند که نسبت به این مدل های دیزلی از توانایی ها کمتر و مصرف سوخت کمتری برخوردار شده است.
موتور اصلی که برای میتسوبیشی اوتلندر در نظر گرفته شده یک موتور 2.2 لیتری DI-D دیزل بوده که ظاهرا همان مدلی است که در نسل پیشین این خودرو استفاده شد بود. اما شرکت میتسوبیشی این موتور قدیمی را مورد بازنگری قرار داده و با بهینه سازی های انجام شده آن را بر روی میتسوبیشی اوتلندر نسل جدید قرار داده است. به نظر بسیار از منتقدان عملکرد این موتور در هنگام شتابگیری اندکی خشن و نامناسب بوده ولی در مجموع عملکرد آن از مدل قدیمی بهتر شده است. در مورد گشتاور تولیدی نیز این موتور بهبود زیادی داشته و هماهنگی کاملی با جعبه دنده اتوماتیک خود دارد. اگرچه مصرف بنزین این خودرو با استفاده از این گیربکس اتوماتیک افزایش خواهد یافت اما عملکرد آن در مجموع به اندازه کافی راضی کننده و قابل قبول است.


امنیت
میتسوبیشی اوتلندر یک خودرو کراس اوور خانودگی بوده و خریداران انتظار دارند که این خودرو به اندازی کافی از تجهیزات ایمنی برخوردار باشد تا امنیت لازم را برای جابجایی خانواده تامین نماید. در این خودرو شش کیسه هوای اصلی وجود داشته و یک کیسه هوای جداگانه نیز برای حفاظت از زانو های راننده در این خودرو تعبیه شده است. صندلی های این خودرو نیز به اتصالات ISOFIX مجهز شده اند تا با استفاده از آنها صندلی های کودک به درستی به صندلی وصل شده و امنیت کودکان خردسال را در بالاترین سطح ممکن قرار دهند.
میتسوبیشی اوتلندر علاوه بر امکانات امنیتی ذکر شده در بالا به تعدادی از سیستم های کمکی رانندگی نیز مجهز شده تا به راننده در هنگام رانندگی در شرایط خاص کمک نموده و امنیت رانندگی را بالاتر ببرند. این خودرو در حالت استاندارد مجهز به سیستم ترمز ضد قفل (ABS) بوده و سیستم کنترل پایداری (Stability Control) نیز در میتسوبیشی اوتلندر وجود دارد. در مدل های بالاتر این خودرو به سیستم هشدار خروج از خطوط جاده (Lane Departure Warning) و سیستم ترمز خودکار در هنگام وجود مانع در جلو خودرو در سرعت های پایین نیز مجهز خواهد شد. میتسوبیشی اوتلندر در آزمون های موسسه NCAP اروپا موفق به کسب 5 ستاره در زمینه ایمنی شده است. نتایج تست این موسسه نیز جالب بوده و درصد ایمنی این خودرو در قسمت های مختلف به این شکل بیان شده است: 94 درصد برای حفاظت از سرنشینان بزرگسان، 83 درصد در مورد سرنشینان کودک و خردسال، 64 درصد در ایمنی عابران پیاده و 100 درصد در بخش سیستم های کمکی ایمنی.


ارزش در برابر هزینه پرداختی
در این قسمت عملکرد میتسوبیشی اوتلندر خوب بوده و از ارزش مناسبی نسبت به قیمت پرداختی برخوردار است. این خودرو بر روی کاغذ اندکی از رقبای خود کم مصرف تر بوده و همچنین صندلی ها و ظرفیت بیشتری را برای سرنشینان فراهم می کند. همانطور که گفته شد، میتسوبیشی اوتلندر در مدل های بالاتر، از تجهیزاتی مناسب مانند سیستم هشدار خروج از خطوط جاده و سیستم کنترل سرعت (Cruise Control) برخوردار شده و موتور دیزل آن نیز کم مصرف و مقرون به صرفه بوده و مصرفی در حدود  4.7 لیتر در هر 100 کیلومتر خودرویی کم مصرف خواهد بود. نمونه هیبریدی این خودرو نیز که با کد PHEV عرضه می شود نیز کم مصرف تر از نمونه دیزلی بوده اما قابلیت ها و توانایی های موتور دیزلی را به همراه ندارد.

سخن آخر
شاید بعد از خواندن مشخصات و قابلیت های این خودرو انتظار داشته باشید که این خودرو نمره بالاتری را کسب کند. البته اگر هدف شما از خرید خودروی با ارزش، فضای موجود در کابین و مصرف سوخت باشد، شاید این خودرو لایق نمره بیشتری نیز بوده و این خودرو را به نمونه ای مناسب برای خانواده ها تبدیل کند. اما از دیدگاه ما میتسوبیشی اوتلندر در هیچکدام از بخش ها خودرویی کامل و عالی نبود و نتوانست نظر ما را به خود جلب نماید. کیفیت رانندگی با این خودرو در سطح متوسطی بود و نمای خارجی و داخلی نیز مطابق انتظار ما نبود. اگرچه میتسوبیشی اوتلندر هنوز خودرویی مناسب و قابل رقابت با حریفان خواهد بود اما این خودرو در برابر رقبایی مانند نیسان قشقایی (Nissan Qashqai) و کیا اسپورتیج (Kia Sportage) حرفی برای گفتن نداشته و بازار رقابتی را به این دو حریف واگذار می کند.