این نمایشگاه بین المللی هر سال در ماه ژانویه در شهر دیترویت برگزار می‌شود. به طور معمول دیترویت میزبان تولید کنندگان بزرگ خودرو از سراسر جهان می‌باشد . ایده اولیه این نمایشگاه در سال ۱۸۹۹ تنها یک سال پس از برگزاری نمایشگاه خودروی پاریس شکل گرفت  و کمی بعد یعنی در سال ۱۹۰۷ برای اولین بار پس از نمایشگاه پاریس که دومین نمایشگاه خودروی بزرگ محسوب می‌شد، برگزار شد. در سال‌های اول مختص به خودروسازان آمریکایی بود. اما این روند برای همیشه ادامه پیدا نکرد و کمی بعد نظر خودروسازان بزرگ اروپایی و ژاپنی نیز به آن جلب شد و دیترویت میزبان خودروسازان مختلف از سراسر دنیا شد. شاید نتوان لقب مهم‌ترین نمایشگاه خودرو را به دیترویت داد اما با توجه به این که این نمایشگاه در ماه ژانویه برگزار می‌شود، نظر کمپانی های خودروسازی را به طرز چشم گیری به خود جلب می کند و این موضوع باعث می شود آن ها تمام سعی خود را بکنند تا محصولات جدید خود را برای اولین بار در این نمایشگاه رونمایی کنند. این نمایشگاه در مجموعه‌ی کوبو(Cobo Center) در فضایی به مساحت تقریبی ۹ هکتار برگزار می‌شود و هر ساله میزبان حداقل نیم میلیون نفر از سراسر دنیا می‌باشد. برآورد تقریبی درآمدزایی این نمایشگاه برای اقتصاد محلی تقریبا نیم میلیارد دلار است. 
دیترویت ۲۰۱۹

نمایشگاه امسال بی شک شکوه سال‌های گذشته را نداشت به خصوص که هیچ خبری از آلمانی‌های پر زرق و برق یعنی بنز، ب‌ام‌و و آئودی نبود. این موضوع سردی ناشی از عدم حضور ولوو، پورشه، جگوار، لندروور، مزدا و مینی را از سال‌های پیش تشدید می‌کند. علاوه بر عدم حضور تعداد قابل توجهی از بزرگان صنعت خودرو، مسئله‌ی دیگری که از رونق نمایشگاه امسال کاسته بود کمتر بودن رونمایی‌های بزرگ در این نمایشگاه بود. به طوری که شاید بتوان گفت تنها رونمایی های‌ بزرگ این رویداد، رونمایی از تویوتا سوپرا و فورد شلبی جی‌تی ۵۰۰ بود. ذکر این نکته ضروری است که به طور کلی خودروهایی که در دیترویت به نمایش گذاشته می شوند متناسب با ذائقه‌ی آمریکایی هستند که شامل خودروهایی بزرگ با حجم موتور بالا می‌شود.
در ادامه به معرفی بهترین و بدترین خودروهایی می‌پردازیم که در این نمایشگاه در معرض عموم قرار گرفتند.

تویوتا سوپرا

بدون شک سوپرا مهمترین خودرویی بود که در کوبو رونمایی شد و انتظار عاشقان خود رو پس از ۲۰ سال پایان داد. البته در طی این ۲۰سال علاقمندان سوپرا خیلی هم از سوپرای محبوب خود بی خبر نبودند چرا که تویوتا بارها از کانسپت‌هایی که سوپرای نهایی قرار بود بر اساس آن‌ها ساخته شود رونمایی کرده بود. شاید چهره‌ی نهایی سوپرا به اندازه‌ی کانسپت‌های آن خشن و جسور نباشد اما تویوتا آن قدر ها هم بد قول نبوده و در مجموع می‌توان گفت که طراحی این خودرو مدرن و پر هیجان است .خطوط تیز و حجیم در سراسر بدنه‌ی آن همه نوید این را می دهند که قرار است با یک خودروی تمام عیار طرف باشیم. این خودرو بر خلاف انتظار همیشگی شما یک سامورایی اصیل نیست. چرا که رد حضور و مشارکت کمپانی ب.ام.و در تک تک مراحل شکل گیری این خودرو دیده می شود. سوپرا و ب.ام.و. زد۴ از یک پلتفرم مشترک استفاده می‌کنند.

پیشرانه این خودرو نیز بر پایه یکی از موتورهای ساخت ب.ام.و. ساخته شده است. یک موتور ۶ سیلندر خطی ۳ لیتری که از توربوشارژر نیز استفاده می‌کند. البته نمی‌توان به طور قطع این موضوع را یک خبر بد دانست زیرا که به هر حال ب.ام.و. یک کمپانی بزرگ است و سابقه‌ی نسبتا طولانی در ساخت و توسعه این کلاس از خودرو را دارد. سوالی که این جا مطرح می شود این است که؛ آیا برای به تولید رساندن یک ب.ام.و. دستکاری شده واقعا ۲۰ سال زمان لازم بوده است؟ البته شاید مسائل تجاری و مالی تویوتا را مجاب کرده باشد که برای رونمایی از سوپرای جدید این همه سال صبر کند. به هر حال نتیجه‌ی کار دلچسب به نظر می‌رسد!

شلبی جی‌تی ۵۰۰

شاید ۵ سال پیش اگر میخواستید خودروهایی را نام ببرید که بالای ۷۰۰ اسب بخار قدرت دارند به خودروهای محدودی اشاره میکردید. اما حالا به لطف خودروهای الکتریکی و البته دیترویدیها، تعداد اعضای کلوپ خودروهایی که بیش از ۷۰۰ اسب بخار قدرت دارند رو به افزایش است. جی‌تی ۵۰۰، پاسخ فورد به دوج هلکت و دیمون است. یک خودرو با تاریخچه بسیار غنی که حالا به یک موتور بسیار قدرتمند نیز مجهز شده است. روند کار فورد مانند چند سال گذشته به این ترتیب بوده است که ابتدا موستانگ نسل جدید را معرفی کرده و سپس شلبی جی تی ۳۵۰، که نسخه قدرتمندتری از موستانگ است را راهی بازار کرده است. و در نهایت طرفداران خودروهای آمریکایی را با جی‌تی ۵۰۰ که قویترین نسخه‌ی شلبی محسوب میشود، هیجان زده کرده است. از لحاظ ظاهری هرچه از این مار کبری خوش خط‌وخال بگوییم کم است. هرچه خودروهای دیگر فورد بی روح، ساده و بی هیجان هستند(البته به جز فورد جی‌تی!) در عوض شلبی ۵۰۰ پر هیاهو، خشن و با صلابت است. برای پیبردن بیشتر به روح سرکش این شلبی فقط کافیست به جلوپنجره پر جزئیات آن توجه کنید. فورد آمار و ارقام دقیقی از این خودرو را هنوز منتشر نکرده است و تنها به اعلام این که جیتی ۵۰۰ از یک موتور سوپرشارژردار ۸ سیلندر با ۵.۲ لیتر حجم که بیش از ۷۰۰ اسب بخار قدرت تولید میکند، بسنده کرده است. قدرت این اسبهای سرکش توسط یک جعبه دنده‌ی دو کلاچ ۷ سرعته به چرخ‌های عقب انتقال پیدا میکند.


دوج رم ایچ‌دی

امکان ندارد نمایشگاهی در آمریکا برگزار شود و در آن از یک پیک‌آپ عظیم‌الجسه و قدرتمند رونمایی نشود. در واقع شاید بتوان گفت که آمریکایی‌های بازدید کننده این نمایشگاه بیش از هرچیزی به دنبال آشنایی با جدیدترین و قوی‌ترین پیک‌آپ‌ها هستند. امسال هیچ آمریکایی ناامید از این نمایشگاه بازنگشت زیرا دوج همه‌ی آن‌ها را با معرفی رم ایچ‌دی ذوق زده کرد. این پیک‌آپ در قوی‌ترین نسخه‌ی خود توانایی کشش ۱۵تن و حمل ۳.۵ تن را دارد. از لحاظ قوای فنی نیز دوج چیزی کم نگذاشته است و  نسخه‌ی بنزینی آن را با موتور همی(hemi) وی شکل 8 سیلندر ۶.۴ لیتری عرضه کرده است که ۴۱۰ اسب بخار قدرت و 1350نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند. وظیفه انتقال نیرو به چرخ ها، بسته به انتخاب شما به چرخ‌های عقب و یا به چهار چرخ، به عهده‌ی یک گیربکس ۸ سرعته‌ی اتوماتیک می‌باشد. البته یک نسخه‌ی دیزل هم از این پیک‌آپ در دسترس خریداران قرار خواهد گرفت که کمی از نسخه‌ی بنزینی آن ضعیف‌تر است. موتور دیزل رم، یک موتور ۶.۷ لیتری ۶ سیلندر خطی است که ۱۱۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و از یک گیربکس ۶ سرعته‌ی دستی بهره‌مند است.  البته دوج ایچ‌دی تنها شاسی بلند شاخص این نمایشگاه نبود و فورد هم با بازطراحی مدل پر فروش اکسپلور پس از ۸ سال نظرهای زیادی را به خودش جلب کرد.

بدترین‌ها

علاوه بر این که این دوره از نمایشگاه به دلیل غیبت بسیاری از خودروسازان بزرگ نسبت به حالت معمول هم رونق کمتری داشت، خودرو سازانی هم که در این نمایشگاه حضور داشتند آن چنان پر قدرت ظاهر نشدند. جنرال موتورز با کادیلاک اکس‌تی۶ احتمالا به موفقیت چندانی نخواهد رسید چرا که این شاسی بلند شاید واقعا یک خودروی قابل قبول باشد، اما به نظر می‌رسد که برای ارائه‌ی آن کمی دیر باشد و در حال حاضر نیز رقیبان، تمام بازار این کلاس را در اختیار دارند. اینفینیتی یکی دیگر از بازندگان این نمایشگاه بود. این خودروساز هر سال با ایده‌هایی پا به نمایشگاه‌ها می‌گذارد که هرگز به مرحله تولید نمیرسند. یکی دیگر از خودروهای مایوس کننده این نمایشگاه(حداقل برای بازدید کنندگان آمریکایی) نسخه‌ی جدید فولکس واگان پاسات بود. شاید بتوان گفت که پاسات در کلاس خود یک خودروی تقریبا بی عیب و نقص است، اما تاریخ به ما نشان داده است که در آمریکا این کلاس خودرو مورد استقبال چندانی قرار نمیگیرد. چرا که عمدتا آمریکایی‌ها بیش از هرچیز علاقمند هستند که خودرو‌هایشان بزرگ و قدبلند باشد.